Gangelt
Gangelt is een gemeente in de Duitsland deelstaat Noordrijn-Westfalen, gelegen in de Kreis Heinsberg. De gemeente telt 12.733 inwoners op een oppervlakte van 48,73 km². Het stadje telt 2.595 inwoners.
Gangelt werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 828. Oorspronkelijk een kroondomein, kwam het later aan de Heerlijkheid Heinsberg. Tot aan de franse tijd vormde Gangelt samen met Waldfeucht en Millen een bestuurlijke eenheid onder afwisselend Gelders, Heinsbergs, Limburgs en vanaf 1378 onder Brabants bestuur. Vanaf 1499 viel Gangelt definitief onder het Hertogdom Gulik.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Gemeente

Waldfeucht
Waldfeucht is een gemeente in Duitsland in de Kreis Heinsberg, in Noordrijn-Westfalen en telt 8.912 inwoners op een oppervlakte van 30,27 km².Waldfeucht ligt vlak bij Nederland, het ligt westelijk van Heinsberg. Het dorpje Waldfeucht waarnaar de gemeente vernoemd is, ligt ongeveer 5 km van Heinsberg af. De gemeente valt in het verzorgingsgebied van Heinsberg. De daaropvolgende dichtstbijzijnde stad is het Nederlandse Sittard. Tot aan de Franse tijd vormde Waldfeucht samen met Gangelt en Millen een bestuurlijke eenheid onder afwisselend Gelders, Heinsbergs, Limburgs en sinds 1378 Brabants bestuur. Vanaf 1499 vielen ze definitief onder het hertogdom Gulik.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Gemeente

Geilenkirchen
Geilenkirchen is een stad in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, Kreis Heinsberg.
Geilenkirchen ligt in het westen van Noordrijn-Westfalen op zo’n zeven kilometer afstand van de Nederlandse grens van Zuid-Limburg. De rivier de Worm stroomt door de stad en is in het centrum over een afstand van honderd meter overkluisd. Een deel van de stad ligt in het Wormdal en ten westen van de stad ligt de Geilenkirchener Lehmplatte. In het westen van de gemeente ligt een deel van de Teverener Heide die onderdeel is van het grensoverschrijdende Heidenatuurpark.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Gemeente

Station Landgraaf
Station Landgraaf is het spoorwegstation van Landgraaf. Het stationsgebouw stamt uit 1893 en is van het standaardtype ZSM. Dit is het laatste gebouw in zijn soort dat niet is afgebroken. Oorspronkelijk heette het station Schaesberg, in 1986 kreeg het de naam van de in 1982 gevormde gemeente Landgraaf, waar Schaesberg deel van uitmaakt. In 1986 werd de lijn Heerlen - Kerkrade, waar station Landgraaf deel van uitmaakt, geëlektrificeerd. In 2018 werd ook de spoorlijn richting Herzogenrath geëlektrificeerd. Het station kan in zekere zin een vorkstation genoemd worden.
Treinstation

Platzmühle
De plaatsmolen is een voormalige watermolen gelegen aan de Rodebach met een onderschüppend waterrad in Gangelt-Stahe, een plattelandsgemeente in de Noordrijn-Westfalen Kreis Heinsberg.
De plaatsmolen heeft zijn locatie op Zur Platzmühle 22, in het stadsdeel Stahe in de gemeente Gangelt. Het terrein waarop het boerderij- en molengebouw staat, heeft een hoogte van ongeveer 59 m boven zeeniveau. De aan de bovenloop gelegen molen aan de rechterzijde van de beek is de tweede van veertien molens. Boven bevond zich de Engelsmolen, beneden staat de Mohrenmolen.
Watermolen

St. Nikolaas
St. Nikolaus is een rooms-katholieke parochiekerk in het Noordrijn-Westfaalse plaatsje Gangelt in de gemeente Heinsberg.
De driebeukige gotische basiliek werd in de 14e en 15e eeuw deels uit kalksteen, maar voornamelijk uit baksteen gebouwd. De vier verdiepingen tellende toren van kalksteenzuilen dateert uit de 14e eeuw, het negen traveeën lange schip uit de eerste helft van de 15e eeuw en het westbouw dat de toren omringt uit het begin van de 16e eeuw. Het gewelf van het middenschip wordt boven de zijbeuken door steunbogen ondersteund. In de bovenruimte van het middenschip zijn er vensters in de vorm van spitsboogvelden, terwijl de bovenruimte van het westwerk rozettenramen uit de tijd vóór 1904 heeft.
POI

Engelsmühle
De Engelsmühle was een voormalige watermolen gelegen aan de Rodebach met een onderschroepwaterrad in Gangelt-Stahe, een landelijke gemeente in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen.
De Engelsmühle was gelegen aan de Rodebachstraße 33, hoek Engelsmühle in het stadsdeel Stahe van de gemeente Gangelt. Het terrein waar het hof- en molengebouw stond heeft een hoogte van ongeveer 64 m boven NAP. De aan de bovenloop gelegen molen aan de linkeroever van de beek was de eerste van 14 molens. 500 m benedenstroom volgt de Platzmühle.
Historische plaats

Burg Gillrath
Het kasteel Gillrath, ook wel Emondtshof genoemd, was een omvangrijke burcht en ridderzetel in het stadsdeel Gillrath van de stad Geilenkirchen in de Kreis Heinsberg, die tegenwoordig bijna volledig verdwenen is.
De Emondtshof lag in het moerasgebied van de parochie Gillrath, ten zuiden van de huidige federale weg 56, die als verhard pad waarschijnlijk al in de tijd van de Romeinen dezelfde loop had, en ongeveer in het midden tussen het eigenlijke dorp Gillrath en de westelijk gelegen nederzetting Gillratherbruch.
Historische plaats

Kasteel Zweibrüggen
Het kasteel Zweibrüggen is een voormalige waterburcht in Übach-Palenberg, gelegen in het Wurmtal tussen de wijken Palenberg en Frelenberg.
Huis Zweibrüggen was de zetel van een adellijke familie met dezelfde naam. In het jaar 1397 werd een Leynart van Zweibrücken in documenten vermeld. In het jaar 1457 was Heinrich van Zweibrüggen eigenaar van de waterburcht. Hij werd ook in 1486 als de laatste van zijn geslacht genoemd.
Kasteel

St. Johann Baptist
De kerk St. Johann Baptist is gelegen in de wijk Hünshoven in de stad Geilenkirchen in Noord-Rijnland-Westfalen. Ze staat als monument onder monumentenzorg.
De kerk St. Johann Baptist staat in de wijk Hünshoven. Na de ontploffing van de kerk in januari 1945 werd op dezelfde plek de huidige kerk gebouwd.
Monument

Kapelle Marienwinkel
De kapel Marienwinkel bevindt zich in de wijk Randerath van de stad Heinsberg in Noordrijn-Westfalen.
De in de 18e eeuw als votiefkapel door Franz Josef Meyer gebouwde St. Corneliuskapel werd in 1880 aan de kerk overgedragen. Het rococo-altaar werd versierd met een kleine Pietà uit het jaar 1704. In de Tweede Wereldoorlog werd de kapel volledig verwoest. Ter vervanging kwam in 1955 de huidige kapel Marienwinkel. De gebedsplaats werd door een plaatselijke familie ter ere van de Moeder Gods naar een ontwerp van Franz-Josef Klother gebouwd. In 2003 werd de kapel gerenoveerd en voorzien van een nieuwe ingang.
Kapel

Lambertz Mühle
De Lambertz-molen was een watermolen aan de Junge Wurm in de stad Heinsberg in de Noordrijn-Westfaalse Kreis Heinsberg in het Regierungsbezirk Keulen.
De Lambertz-molen bevond zich aan de Junge Wurm, aan de Feldstraße, in de wijk Randerath in de stad Heinsberg. Het terrein waarop het molengebouw stond, ligt op ongeveer 54 m boven NAP. De molen stond op slechts ongeveer 1000 m van de afslag van de Oude Wurm. Voorafgaand aan de molen lag een molenpoel. Onder de molen had de Brünkers-molen zijn locatie.
Molen

Bommers Mühle
De Bommers Mühle was een watermolen met een onderwaterwiel aan de Wurm in de stad Heinsberg in de noordrhein-westfaalse Kreis Heinsberg in het bestuursgebied Keulen.
De Bommers Mühle bevond zich aan de linkerkant van de Wurm, aan de Buschstraße, in de wijk Randerath, in de stad Heinsberg. Het perceel waarop het molengebouw stond, ligt op ongeveer 53 m boven NAP. De molen stond in directe nabijheid van de Randerather Ölmühle. Boven stond de Müllendorfer Mühle, beneden stond sinds 1799 de Porselener Mühle.
Molen

Randerather Ölmühle
De Randerather Ölmühle was een watermolen met een ondergelopen waterrad aan de Wurm in de stad Heinsberg in de Noordrijn-Westfalen Kreis Heinsberg in het Regierungsbezirk Keulen.
De Randerather Ölmühle had haar locatie aan de rechterzijde van de Wurm, aan de Buschstraße, in de wijk Randerath, in de stad Heinsberg. Het perceel waarop het molengebouw stond, heeft een hoogte van ca. 53 m boven NAP. De molen stond in directe nabijheid van de Bommers Mühle. Boven was de Müllendorfer Mühle, en beneden stond sinds 1799 de Porselener Mühle.
Molen

Hart van Jezus
De kerk Herz-Jesu is gelegen in de wijk Aphoven in de stad Heinsberg in Noordrijn-Westfalen.
Na de oprichting van een kapellenvereniging in 1899, vroeg de plaatselijke pastoor van Heinsberg in 1901 een bouwvergunning aan voor de bouw van een nieuwe kerk. De plannen kwamen van de architect Corby uit Heinsberg. In 1904 kon de eerste dienst worden gehouden. Op 29 juni 1931 vond de plechtige wijding van de kerk plaats. Tijdens de oorlog werd de kerktoren opgeblazen, waardoor de kerk beschadigd raakte. In 1952 werd de kerk uitgebreid volgens de plannen van Wilhelm Andermahr uit Wassenberg met een travee aan de westkant en werd er in de zuidwesthoek een nieuwe toren gebouwd. In 1961 kreeg de kerk een nieuwe sacristie aan de noordzijde van het koor, in 1969 werd de altarruimte opnieuw ingericht.
POI

Rimburg
Rimburg, het uiterst oostelijke puntje in Zuid-Limburg, dus vlak tegen de Duitse grens, is een aanstekelijk gehuchtje waar deelnemers van de familietocht even kunnen rusten. Uiteraard zijn er drankjes en hapjes, en in het café d'r Eck even verderop severen ze heerlijke Limburgse Vlaai.
Auteur: Obvion Limburgs Mooiste
Eet en drinkgelegenheid

Beschermd dorpsgezicht Lauradorp
Terwijl in Schaesberg en Heerlen de gebroeders Honigmann pionieren met hun Oranje-Nassau mijnen begint mijnexploitant Laura & Vereeniging meer naar het oosten twee schachten af te diepen bij Eijgelshoven.&nbsp;
Het is het begin van de particuliere mijn Laura, vernoemd naar één van de echtgenotes van het duo uit Herzogenrath dat een kwarteeuw eerder een concessie in dit gebied koopt.
Wanneer een Duitse mijnbouwvereniging de nabijgelegen concessie ‘Vereeniging’ verwerft en daarna de concessie ‘Laura’ opkoopt, is ‘Laura & Vereeniging’ een feit.&nbsp;
Toch gaat de eerste schep pas de grond in nadat beide concessies ondergebracht zijn in de steenkoolmaatschappij van de Belgische generaal Albert Thys. Aanvankelijk verloopt alles volgens schema, totdat het grondwater doorbreekt en de schachten keer op keer onder water zet.
Een moeilijke start, maar wanneer alles onder controle is bloeit het mijnbedrijf op.
In 1921 begint Laura & Vereeniging met de bouw van een tweede mijnzetel. Vernoemd naar de vrouw van Albert Thys zal ze de naam ‘Julia’ dragen. Het mijnbestuur beseft dat er nooit genoeg woningen zijn voor de nieuwe arbeidskrachten die de mijn Julia zal aantrekken.&nbsp;
Er zullen huizen gebouwd moeten worden, maar Laura & Vereeniging beschikt in tegenstelling tot de Oranje-Nassau mijnen en Staatsmijnen niet over een eigen bouwafdeling.&nbsp;
Daarom benadert de directie woningbouwstichting Thuis Best en wordt er een prijsvraag uitgeschreven voor het ontwerp van een modern tuindorp met kerk, klooster, scholen en winkels. En zo verrijst tussen 1926 en 1931 ‘Lauradorp’ op de weilanden bij de lintdorpjes Waubach en Groenstraat.
In vijf jaar tijd krijgt de voormalige gemeente Ubach over Worms er 485 woningen bij. De eerste 94 zijn ontworpen door architect F.W. de Rooi. Het leeuwendeel van Lauradorp is echter van de hand van architect Jos Drummen, die met zijn ontwerp als winnaar uit de bus komt.
Het is een compromis tussen een moderne arbeiderswijk en een pastoraal Limburgs dorp. De vriendelijke, roodgedakte huisjes zijn gegroepeerd langs straten en perkjes met veel bomen, struiken en bloembedden.
Alle straten komen bij elkaar in een groen hart, waar tevens de belangrijkste voorzieningen te vinden zijn. Het is een exemplarische afspiegeling van de tuindorpgedachte. Bovendien zijn de wegen verhard en is iedere woning aangesloten op de waterleiding en het elektriciteitsnet.
Op dat moment een ongekende luxe voor arbeiderswoningen. Lauradorp is de ideale mijnwerkerskolonie en mijnwerkersgezinnen uit alle windstreken vinden er een prettig thuis.
Direct aan het groene hart van Lauradorp is nog een groot terrein onbebouwd gebleven. Hier heeft Drummen ruimte gereserveerd voor de kerk. De noodkerk barst inmiddels haast uit zijn voegen.
Er worden verschillende geldinzamelingsacties op touw gezet en Laura & Vereeniging laat bedrijfsingenieur Jan Beersma een kerkgebouw ontwerpen. Beersma heeft dan al de watertoren van Rimburg en het nieuwe gemeentehuis van Ubach over Worms getekend.&nbsp;
Zijn ontwerp voor de kerk van Lauradorp kenmerkt zich door een traditionele baksteenbouw met een moderne knipoog naar de gotiek. In oktober 1933 kan eindelijk de eerste steen gelegd worden.
Wanneer de kerk in het daaropvolgende jaar af komt, zijn honderden mensen toegestroomd om de wijdingsceremonie bij te wonen. De kerk wordt gewijd aan de pas heilig verklaarde Theresia van Liseux, ook wel Theresia van het Kindje Jezus genoemd, en aan de Italiaanse priester Giovanni Bosco, beter bekend als Don Bosco.
De laatste is de grondlegger van de Salesianen van Don Bosco, een congregatie die dr. Henri Poels, de aalmoezenier van de Mijnstreek, naar Lauradorp gehaald heeft.
Auteur: Visit Zuid-Limburg
POI

Bolleberg
De Bolleberg is een motteheuvel waarop in de middeleeuwen een mottekasteel heeft gestaan. De heuvel ligt aan de Bolbergstraße in Waldfeucht in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen. Op ruim 300 meter naar het westen ligt de grens met Nederland.
De motte bestaat uit een heuvel die omringd wordt door een gracht. Aan de zuidzijde van de heuvel ligt de voorburcht die ook omgracht is. Op de heuvel stond een woontoren. Van deze toren zijn bij de opgraving in 1985 geen restanten meer aangetroffen. De voorburcht heeft een oppervlakte van 50 bij 44 meter. Aan de oostzijde van de voorburcht is de omgrachting onderbroken door een aarden wal die diende als toegang tot de voorburcht.
Kasteel

Wurmauenpark
Het Wurmauenpark is een groenvoorziening in het zuidwesten van Geilenkirchen, een middelgrote gemeente in het westelijke Noordrijn-Westfalen in de Kreis Heinsberg.
Het park wordt in het noordwesten begrensd door de Herzog-Wilhelm-Straße, in het noordoosten door de Beamtenweg en in het zuidwesten door de Wurmtalstraße. De zuidoostelijke grens wordt gevormd door de naamgevende rivier de Wurm. Het park wordt bovendien u-vormig onderverdeeld in twee delen door de Theodor-Heuss-Ring. Het centrale element van het noordelijke gedeelte is een vijver, waaraan zuidelijk een skatepark, een straatbasketbalveld en een dirtbikebaan zijn gelegen. Ten noorden van het water bevindt zich een speelplaats.

Het Steenenkruis Landgraaf
We weten dat dit hardstenen wegkruis uit de 17e eeuw stamt, maar waarom het op deze driesprong in Ubach over Worms is geplaatst en wie daar opdracht toe gegeven heeft, is onbekend. Evenmin weten we waarom het kruis gewijd is aan de Maria van Zeven Smarten. Zij is te zien in een nis beneden de inscriptie in het middenstuk van het kruis. Van een afstand lijkt zij engelenvleugels te hebben, maar wie goed kijkt herkent de zeven zwaarden die verwijzend naar de zeven Bijbelse smarten haar hart doorboren.
In de archieven wordt pas over het kruis gerept wanneer het betrokken raakt bij een zeer triest ongeval. In het voorjaar van 1842 is de 11-jarige Gertrud Maria Souren uit Nieuwenhagen uitverkoren tot Pinksterbruidje. Versierd met bloemenkransen en een sluier trekt zij ten midden van een groep zingende kinderen langs de deuren. Wanneer iemand een gift doet wordt de sluier opgelicht en het Pinksterbruidje gepresenteerd. Wanneer alle huizen gepasseerd zijn, wandelt Maria alleen naar het Steenenkruis, waarschijnlijk om daar een bloemenkrans aan op te hangen. Het is de laatste daad die ze zal verrichten. Het bovenste stuk van het driedelige kruis breekt af, kantelt naar voren en belandt op haar hoofd. Ze is op slag dood. Niemand haalt het in zijn hoofd om het kruis daarna weer te herstellen, totdat kapelaan Johan Smeets van Nieuwenhagen het in 1886 in delen langs de weg ontdekt. Door brand dakloos geworden heeft hij noodgedwongen een huis nabij de oude plek des onheils moeten betrekken. Bij het opknappen van zijn nieuwe onderkomen laat hij het tegen zijn gevel plaatsen. Hetzelfde gebeurt na het optrekken van de nieuwe gevel van café Beckers in 1932. Ubach over Worms is inmiddels veranderd in een bruisende mijngemeente en de nieuwe bebouwing ontleent zijn naam ‘’t Steenenkruis’ aan het oude kruisbeeld. De nieuwe situatie biedt decennialang een vertrouwd gezicht, totdat de verkeersdrukte van de 21e eeuw de oude driesprong zo onveilig maakt, dat de hoekpanden moeten wijken voor de aanleg van een rotonde.
Bij de ontmanteling van het Steenenkruis in 2013, komt de schade van 1842 aan het licht. Als de oude cementopvullingen wegbrokkelen, blijkt dat de rug van het kruis volledig uitgebroken is. Bij de restauratie voorafgaand aan de herplaatsing wil de gemeente dit litteken en daarmee het verhaal erachter zichtbaar laten. Tegelijkertijd moet het eindresultaat zo stabiel en ongerept mogelijk zijn. Een hele uitdaging, waarvan de oplossing ligt in een lange roestvrijstalen pen met een ‘vin’ ter plekke van het breukvlak. Met deze chemisch verankerde verbinding passen de drie delen weer perfect op hun oorspronkelijke plaats en staat het Steenenkruis weer vrijstaand als vanouds aan de driesprong. Het perkje vormt een knipoog naar het agrarisch verleden. De haag die het kruis omhelst bestaat uit meidoorn, de traditionele Zuid-Limburgse haagplant. De drie leilinden achter het kruisbeeld verwijzen ten slotte naar het oude, katholieke gebruik om drie lindenbomen bij een wegkruis te planten, ter verering van de Heilige Drievuldigheid.
Auteur: Visit Zuid-Limburg

Onze-Lieve-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstandkapel
De Onze-Lieve-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstandkapel is een betreedbare kapel bij Koningsbosch in de Nederlandse gemeente Echt-Susteren. De kapel staat aan Spaanshuisken 8 in buurtschap Spaanshuisken.De wit geschilderde neogotische kapel op zwartgeteerde plint heeft een vijfzijdige koorsluiting en wordt gedekt door een zadeldak met leien. Op het dak staat een dakruiter. In de beide zijgevels is elk een spitsboogvenster aangebracht met glas-in-lood uit 1976-1977 van pater Victor, uit de Abdij Lilbosch. De frontgevel heeft schouderstukken en in de frontgevel bevindt zich een boven de ingang een nis met daarin een Mariabeeld. Onder de nis bevindt zich een gevelsteen met de tekst ANNO 1859 en daaronder de spitsboogvormige toegang van de kapel.
Kapel

St. Lambertus
De katholieke kerk St. Lambertus is een laatgotische bakstenen kerk in Waldfeucht in de gemeente Heinsberg in Noordrijn-Westfalen. Ze behoort tot de parochie St. Lambertus Waldfeucht binnen de gemeenschap van gemeenten Heinsberg.
De kerk St. Lambertus is een vierbeukige laatgotische basiliek met een twee-aisle koor dat eindigt in een vierkante sluiting. Ze werd rond het einde van de 15e eeuw tot in de 16e eeuw gebouwd. Aan de noordzijde is een twee-aisle sacristie aangebouwd, in het westen staat een vier verdiepingen hoge westtoren met een traptoren aan de zuidzijde. Een restauratie vond plaats door Lambert van Fisenne in de jaren 1883–1889, waarbij alle wijzigingen uit de 18e eeuw ongedaan werden gemaakt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de toren en de daken evenals een deel van de gewelven verwoest; de schade werd tot 1962 hersteld.
Kerk

Löcken
Löcken is een oostelijk deel van de gemeente Waldfeucht in de Noordrijn-Westfalen Kreis Heinsberg. Het dorp behoort tot de parochie Braunsrath.
In 1277 wordt Löcken voor het eerst officieel vermeld als Lucken, wat opening, gat of lichting betekent, samen met Schöndorf en Selsten. Van 1797 tot 1815 behoort Löcken tot de Mairie Braunsrath, die net als de Mairien Haaren en Waldfeucht tot het kanton Heinsberg in het departement de Roer behoort. Daarna komt het dorp bij de Pruisische Kreis Heinsberg. In 1935 wordt het Amt Waldfeucht gevormd met de burgemeesterijen Braunsrath, Haaren, Saeffelen en Waldfeucht. Tot de burgemeesterij Braunsrath behoren naast Löcken ook Braunsrath, Hontem, Obspringen, Schöndorf en Selsten. Op 1 januari 1972 wordt de gemeente Waldfeucht uit het Amt Waldfeucht gevormd – met uitzondering van Saeffelen. Löcken wordt samen met Braunsrath opgenomen in de gemeente Waldfeucht.

Saeffelen
Saeffelen is een landelijk dorp in de Duitse gemeente Selfkant, binnen het district Heinsberg in Noordrijn-Westfalen. Het telt 941 inwoners .Saeffelen ligt in het noordoosten van de gemeente Selfkant op een hoogte van ongeveer 58 meter op de Geilenkirchener Lehmplatte, ongeveer halverwege tussen Heinsberg en Sittard. De drukke verbindingsweg L228 tussen deze beide plaatsen voert dwars door het dorp. Even ten noorden van het dorp ligt de Nederlandse grens bij Koningsbosch . De grensovergang ligt bij de Nederlandse buurtschap Spaanshuisken. Vlak ten zuiden van het dorp stroomt van oost naar west de Saeffelbeek door een klein dal . De Saeffelbeek komt uit in de Roode Beek en deze komt verderop uit in de Maas.

Kasteel Rimburg
Kasteel Rimburg is een kasteel uit de twaalfde eeuw en is in Rimburg gelegen, op het grondgebied van de Duitse gemeente Übach-Palenberg.
Het bevindt zich in eenzelfde situatie als enkele andere Limburgse kastelen zoals Neercanne en de ruïne van Kasteel Millen, die na het trekken van nieuwe grenzen van de respectievelijke dorpen aan de voet van hun muren gescheiden werden (Rimburg pas in 1963).
Het kasteel werd in de twaalfde eeuw, van een donjon voorzien, gebouwd. In de loop van de jaren werd het kasteel meerdere keren verwoest en kreeg het huidige uiterlijk pas aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw.
Auteur: Visit Zuid-Limburg
Kasteel

Stier op driepoot Schaesberg
Stier op Driepoot Wim Steins (1992). Ter gelegenheid van het 10 jarige bestaan van de nieuwe gemeente Landgraaf werd dit beeld in 1992 bij het Burgerhoes geplaatst.
Het is een voorstelling van de gebundelde krachten van de drie voormalige gemeenten Nieuwenhagen, Schaesberg en Ubach over Worms.
De drie bladeren stellen de drie kernen van de gemeente voor. De verbondenheid van de drie kernen wordt gesymboliseerd door de drie doeken die de bladeren aan de bovenkant omwikkelen.
De gebundelde kracht wordt voorgesteld door de oerkracht van de stier die ontspringt aan de gebundelde en omwikkelde bladeren.

Licht en kleur Ubach over Worms
De kunstenaar is Ton Slits. Dit kunstwerk is gemaakt van glas en staal en is in 2000 gerealiseerd aan/in het MFC ‘An d’r Put’.
Kleur en licht zijn sterk in het werk van Slits aanwezig. Met name het verschil tussen dag en nacht weet hij uit te buiten door als het ware twee verschillende kunstwerken te maken.
Door gebruik te maken van verschillende lagen gekleurd en helder glas krijgt het gebouw ’s avonds een bijna magische uitstraling.

Leeuw Ubach over Worms
De kunstenaar is Daan Wildschut. Het beeld stelt de Nederlandse leeuw voor. In het kader van een wettelijke regeling om jonge kunstenaars een kans te geven, werd dit beeld in 1965 naast het Rijkspolitiebureau in Ubach over Worms geplaatst. Daar stond het tot het politiebureau in 1985 gesloopt werd. Vanaf 1985 staat het op de Hovenstraat.

Bielemannen Ubach over Worms
Het beeld is van Rotterdamse kunstenaar Dick van Wijk, die in het oude atelier woont van Joep Nicolas in Roermond. Het werd in 1989 op de Oude Markt geplaatst.
Het kunstwerk moet de gemeenschapszin van het Waubachse verenigingsleven symboliseren.Dick van Wijk ziet in de bieleman de beschermer van het culturele leven. De ouderen nemen de jongeren mee.
De compositie verbeeldt twee bielemannen die een kleine bieleman optillen en beschermen. In 2021 is het beeld na herinrichting van de Oude Markt op een nieuwe sokkel herplaatst op de huidige locatie.

Zweibrüggen
Auteur: wandelnder Engel
Watermolen

Landgraaf- Waldfeucht-Landgraaf
Van Markt 4, 6372 AT Landgraaf, Nederland
Naar Markt, 6372 AT Landgraaf, Nederland
Routering Racefiets - kortste (vermijd beklimmingen)